Home | Contact | Mijn account | RSS | English

Oorzaken van afwezigheid van organische voedingsstoffen in ons voedsel

Vooral in de na-oorlogse jaren is de aandacht van het landbouwkundig onderzoek fundamenteel verschoven van organische naar minerale plantenvoeding: het belang van de bodem-organische stof als onderdeel en buffer van de organische koolstofkringloop werd daarbij veronachtzaamd. Toch speelt bij de gewasgroei de afwezigheid van organische voedingsstoffen zo ongeveer de sleutelrol als het om de vermindering van de voedzaamheid van ons voedsel gaat. Een belangrijke oorzaak daarvan is het ontbreken van een rijk (aeroob) bodemleven. Dat vloeit weer voort uit een gebrek aan zuurstof, beschikbare sporenelementen en/of koolstof in de bodem (ook weer in organische vorm). Ten slotte is er dan nog het probleem van de NPN (de niet eiwitgebonden stikstof), zoals nitraat- en ammoniumzouten in oplossing. Vooral in dunne dierlijke mest zijn die -naast kalium- in veel te grote hoeveelheden aanwezig, als gevolg van te veel stikstof (=lees: eiwit) in het veevoer. Het gebrek aan structuurrijk voer (vezels die voor koolstof zorgen) doet de rest. Het resultaat is, naast verhoogde uitspoeling, een veel te lage C/N-(koolstof/stikstof)- verhouding in de mest. De eiwitgebonden stikstof kan daardoor niet goed worden vastgehouden en ontwijkt als ammoniak en lachgas, of spoelt uit als nitraten en/of nitrieten. Dat geldt met name voor drijfmest. Zeker als die ook nog eens wordt geïnjecteerd in de bodem, ontstaan er zuurstoftekorten en een voedingsbodem waar schadelijke organismen goed gedijen. Die produceren toxines waarvan een deel ook weer in ons voedsel terecht kan komen.

In de eerste 'snelle' fase van de plantenvertering worden de primaire afbraakproducten gevormd. Die komen vrij bij vertering van cellulose uit de plantencelwand en bij de verwerking van de celinhoud (plasma + bacteriën) die naar buiten treedt. Ze worden alweer snel door de plant opgenomen, als basis voor de opbouw van afweerstoffen, vitaminen en enzymen, die ook wel secundaire metabolieten worden genoemd. Wat er over blijft zijn de moeilijk(er) afbreekbare koolstofketens, die in de tweede fase steeds langer worden en electrisch actief, zodat ze water en voedingsstoffen kunnen vasthouden. De eerste en tweede fase dienen dus min of meer met elkaar in evenwicht te zijn om elkaar te kunnen aanvullen. Het 'afgewerkte' koolstofrijke restproduct van de tweede fase wordt ook nog vaak humus genoemd, maar is dode materie geworden, die minder interessant is voor het bodemleven. Wat belangrijk blijft is de adsorptiecapaciteit van deze 'fossiele' humus, die dus nutriënten kan vasthouden en nog duizenden jaren aanwezig kan blijven. Oude humus kan uitspoelen en storende lagen vormen.

Het belang van organische plantenvoeding voor de gezondheid van mens en dier wordt, zeker in het reguliere circuit, nog nauwelijks (ond)erkend. De kennis over actieve organische stof in de bodem is ooit wel ontwikkeld, maar in het vergeetboekje geraakt met wat hulp van de explosievenindustrie. Die wilde na de Wereldoorlogen graag stikstof uit zakken verkopen, zonder de gevolgen voor de menselijke en dierlijke gezondheid te onderzoeken. De historische kennis over organische plantvoedingscomponenten is echter gewoon aanwezig in bibliotheken en moet in veel gevallen alleen even 'afgestoft' worden om, in de juiste context toegepast, een landbouw in de benen helpen die ons weer op een duurzame wijze gezond voedsel levert. Om de bodem-ecologische processen weer een beetje 'op stoom' te krijgen, moeten we de bodem allereerst weer voldoende bodemleven teruggeven en zodanig voeden met groenbemesters en steenmeel dat het humusgehalte weer gaat stijgen en de caroussel van de koolstofkringloop weer kan draaien, voor onze gezondheid en voor meer koolstofopslag. Onze gezondheid rust eigenlijk op 5 pijlers: bodemleven, lucht, water, zonlicht en sporenelementen. Als we in dat rijtje 'bodem-' vervangen door 'zee-', zijn we weer terug op de stek waar we evolutionair ooit zijn begonnen: in de oceaan, met al zijn sporenelementen, waarvan we veel meer afhankelijk zijn dan we denken.
Winkelwagen
0 artikelen | € 0,00
»
Zoeken
»
Mijn account
»
Wat is nu humificatie ? Als bodemorganismen de organische resten nog verwerken, worden er bij de onttrekking van de direct bruikbare voedingsstoffen steeds langere koolstofketens gevormd. Wormen hebben daar een belangrijk aandeel in. We spreken dan van humificatie, omdat daarbij (levende) humus wordt gevormd. Dit is de oppervlakte-actieve organische stof die belangrijk is voor de natuurlijke vruchtbaarheid van de bodem en door zijn kittende werking op de wat langere termijn voor verbetering van de 'kruimel'structuur zorgt.

Er is dus bij de vertering van plantenresten sprake van twee sporen: het 'snelle' en het langzame spoor (zie links).
Filter Welkom Vereniging Lidmaatschap Bestuur Wie Wat Waar Agenda en Nieuws Archief 2016 Archief 2015 Archief 2014 Archief 2013 Archief 2012 Onderwerpen Gezonde bodems Bemesting? Bodemleven Vitaal water Vitale gewassen, voeding en gezondheid Kringlopen in land-en tuinbouw Boer-Burger en Ecoregio's Dierenwelzijn Nieuwe wetenschap en spiritualiteit Koolstofproblematiek Energievoorziening Biodiversiteit Gentechgewassen HR-gewassen Bt-gewassen Activiteiten Themadagen Eerdere themadagen Workshops en Symposia VoedselAnders-conferentie 2014 Symposium met Cordaid "Welke kennis delen wij?" 28 mei 2013 Lezingen Don Huber oktober 2011 Conferentie Acres USA december 2010 Ledenvergaderingen Nieuwsbulletin Publicaties NVLV Heel de Wereld Levenskracht uit de oceaan Bodemgezondheid QA Jaarboek 2012 Projecten Deelnetwerken Quadrupool Academie Regionaal Landelijk, Thematisch Uitdagingen Sponsoring