Home | Contact | Mijn account | RSS | English

Glyfosaat, de stof die ondertussen overal in zit, te beginnen in Roundup

Glyfosaat is ondertussen met zijn afbraakproducten in alle milieucompartimenten aangetroffen. Het middel is veel minder goed biologisch afbreekbaar dan vaak wordt aangenomen, omdat door de adsorptie aan fijne bodemdeeltjes steeds een deel van die glyfosaat buiten schot blijft van de bacteriën die het goedje kunnen afbreken, en die zijn niet dikgezaaid.

Glyfosaat werkt veel te breed, louter voor het doden van onkruidjes
Het oplossen van een cosmetisch onkruidprobleem met glyfosaat gaat heel erg ver, gezien de ingrijpende schade die bodem, landbouw, dier en mens erdoor oplopen.

Vanaf 2013 hebben Anthony Samsel en Stephanie Seneff, twee onafhankelijke Amerikaanse wetenschappers, middels een indrukwekkend literatuuronderzoek al vastgesteld hoeveel informatie er beschikbaar is over de schadelijkheid van glyfosaat in samenhang met de hulpstoffen (adjuvanten) die door herbicide-fabrikanten altijd worden toegevoegd aan de glyfosaatformulering. Een aantal suggesties gedaan door Samsel & Seneff inzake de risico's van de toepassing van glyfosaat voor de volksgezondheid moet nog worden gevalideerd, maar de indicaties die zij voor die validatie al hebben aangedragen zijn zeer overtuigend. Zie de links naar de artikelen van Samsel & Seneff rechtsboven in de marge.

Vanuit het door de Europese Unie onderschreven voorzorgsbeginsel zou er voor de Europese Commissie in november 2017 meer dan voldoende aanleiding geweest zijn de nieuwe toelating van glyfosaat (voor 5 jaar) afhankelijk te stellen van een nieuw, robuust en onafhankelijk onderzoek. Dat dit, ondanks luide protesten vanuit heel Europa niet is gebeurd geeft te denken, evenals de verwoede pogingen van multinationals de inhoud van relevante publicaties onder de mat te vegen. Zie de Monsanto Papers. Een samenvatting van de bevindingen van Samsel en Seneff vindt u verder naar beneden onder 2. ONZE GEZONDHEID.

1. DE PLANT wordt bespoten, maar DE BODEM eronder lijdt veel langer schade

Glyfosaat doodt niet alleen planten, maar ook gunstig bodemleven. Van het door de plant opgenomen glyfosaat wordt een belangrijk deel direct naar de groeipunten in de wortels getransporteerd, waar een plant tot wel 50% van zijn geproduceerde suikers uitruilt met organische voedingsstoffen die het bodemleven aanvoert. Zo wordt glyfosaat samen met de suikers snel uitgescheiden in de bodem. Daar grijpt glyfosaat, samen met de hoeveelheden die direct al op de bodem belanden, aerobe bacteriën en schimmels aan die uiterst belangrijk zijn voor de vorming van humus. Als gevolg daarvan ontstaat ruimte voor de ontwikkeling van anaerobe (rottings)bacteriën en schadelijke schimmels. Het zuurstofverbruik daalt, de grond wordt zuurder en de wormenpopulatie gaat onderuit. Daardoor neemt de natuurlijke bodemvruchtbaarheid geruisloos af en de interne bodemerosie neemt toe. Dat wij van dat laatste in Nederland nog relatief weinig gevolgen zien, heeft meer te maken met de afwezigheid van veel helling in het terrein dan met de afwezigheid van het probleem.

Door gebruik van glyfosaat zaagt de industriële landbouw dus de poten onder zijn eigen stoel vandaan, want de productiefactor GROND wordt langzaam maar zeker onklaar gemaakt. Het ontregelen van aeroob bodemleven door glyfosaatcocktails heeft heel wat gevolgen:
  1. de aanvoer van weerstandsverhogende, organische voedingsstoffen naar de plant stokt,
  2. dus voedsel vermindert ook in voedzaamheid, door ontbrekende organische nutriënten
  3. de humusvorming rond de wortels komt tot stilstand en daarmee de opslag van CO2;
  4. de kruimelstructuur van de bodem stort in door afbraak van gel+lijmstoffen (-> erosie),
  5. de droogtegevoeligheid van de bodem neemt toe met verminderend poriënvolume.
  6. Klimaat: er treden hogere temperaturen op aan het bodemoppervlak, door de afnemende warmtecapaciteit van de verslempende toplaag (korstvorming door minder organische stof en minder vocht) en door de minder goede geleiding naar de ondergrond.
  7. Ook toenemende reflectie van kortgolvige straling bij onbedekte bodem genereert meer infrarood (=warmte)straling die de luchtlaag erboven sterk kan opwarmen. Veel meer opstijgende, warme lucht zorgt dan bij verhoogde instraling voor felle, lokale buien

TenneseeFoto: Tim McCabe, USDA, in Tennesee, VS. Door minder humus valt het klei/humuscomplex uit elkaar, verslempt de toplaag en daalt de infiltratiecapaciteit van de bodem. Bij felle neerslag spoelt die toplaag weg, als dat niet wordt voorkomen door een beschermende bodembedekking. De oppervlakkige afstroming van akkers neemt dus toe, terwijl dat afstromende water tegelijkertijd verloren gaat voor de gewasproductie en ook nog veel fijn sediment meevoert. De toegenomen sedimentlast is op de foto duidelijk te zien (beweeg cursor over de foto). Omdat de fijnste deeltjes ook de meeste stoffen aan zich binden, zijn hier enorme verliezen aan voedingsstoffen (ook organische) mee gemoeid (de uitwisselingscapaciteit voor kationen, de CEC wordt met name bepaald door het soortelijk oppervlak van de fijnste bodemdeeltjes, klei <2µm en silt <20 µm). De watererosie zorgt dus niet alleen voor een transport van fijne bodemdeeltjes richting grote rivieren, maar ook voor een belasting van het oppervlaktewater met aangehechte meststoffen als fosfaat en nitraat en bestrijdingsmiddelen als glyfosaat. De te hoge concentraties glyfosaat en AMPA (=Amino Methyl Phosphonic Acid, het even giftige afbraakproduct van glyfosaat) zijn in Nederland met enige regelmaat oorzaak van onderbrekingen bij het inlaten van rivierwater voor de drinkwatervoorziening, vanwege mogelijke risico's voor de volksgezondheid.

2. ONZE GEZONDHEID staat door glyfosaatresiduen ook onder druk. Dezelfde aerobe bacteriën die in de bodem het loodje leggen door glyfosaat-cocktails, dreigen uit onze darmflora te verdwijnen om dezelfde reden. Ons immuunsysteem verzwakt daardoor.

Door glyfosaatresiduen in ons voedsel en water raakt onze darmflora uit balans en krijgen anaerobe bacteriën de overhand. Ons immuunsysteem, dat afhankelijk is van een goed samenwerkende darmflora, raakt overbelast en functioneert steeds slechter. Zie hieronder. Moderne menselijke ziekten, waarvan gluten-intolerantie een goed voorbeeld is, houden gelijke tred met 't stijgend gebruik van glyfosaat in de landbouw. Hieronder de grafiek van Glyfosaat op tarwe, afgezet tegen glutenintolerantie.
LET OP: dit zijn Amerikaanse gegevens, maar Europa kan er nog zijn lessen uit trekken.

Figuur: Nancy Swanson
Hospital discharge diagnosis (any) of celiac disease ICD-9 579 and glyphosate applications to wheat (R=0,9759, P= 1,862.10-6). Bronnen: USDA:NASS; CDC.

Glyfosaat ondergraaft de humane en dierlijke gezondheid op verschillende wijze:
a) het sluit 2-waardige sporenelementen op en veroorzaakt dus gebreksziekten.
b) Het elimineert belangrijke aerobe bacteriën in bodem én in het darmsysteem
c) Het veroorzaakt neuro-degeneratieve ziekten bv autisme, door sulfaattekorten;
d) het legt een hele serie CyP450 (CYP)-enzymen lam, belangrijk voor ontgiften.
e) Het perforeert de darmen en veroorzaakt zo auto-immuunreacties (gluten bv!).

Ad a) Glyfosaat verduistert de sporenelementen in bodem, plant, dier en mens
Glyfosaat is een breedwerkend herbicide dat veel sporenelementen inkapselt (cheleert); dat heeft gevolgen voor de vorming van enzymen in levende planten, waarbij sporenelementen hard nodig zijn als cofactor. Een plant die behandeld is met glyfosaat sterft af tenzij hij door meneer Monsanto ongevoelig (Roundup Ready) is gemaakt voor dit middel. Dat is in de VS vaak het geval. Daar is het gebruik van glyfosaat zeer sterk toegenomen, alleen door het simpele feit dat alle blootgestelde gewassen en dus ook onkruiden, nu eenmaal altijd resistentie gaan ontwikkelen tegen frequent gebruikte bestrijdingsmiddelen. De natuur reageert altijd! Ook in Europa neemt het gebruik van glyfosaat en dus ook de resistentie-ontwikkeling hand over hand toe, omdat het zo makkelijk is
  • voor het inzaaien de akker nog even te 'resetten' (=het onkruid plat te spuiten), of
  • voor de oogst het gewas nog even snel en uniform te laten afrijpen (=drogen), met vaak nog een bonus in de vorm van extra zaadzetting. Het mag duidelijk zijn dat de concentratie aan glyfosaatresiduen door het spuiten zo vlak voor de oogst niet echty afneemt...

ad b) Glyfosaat is veel te zwaar geschut voor alleen het doden van onkruid.
Glyfosaat elimineert vooral aerobe bacteriën en schimmels, niet alleen in planten maar ook in de bodem. Omdat een florerend bodemleven zo belangrijk is voor het doorgeven van voldoende organische voedingsstoffen aan planten, beïnvloedt het doden van bacteriën en schimmels in de bodem dus ook zeer sterk de voedzaamheid en het weerstandsvermogen van de plant, van dieren en van mensen die afhankelijk zijn van de organische nutriënten die de gehandicapte bodembacteriën nog kunnen aanleveren bij de plant. En dit gedurende meerdere jaren, omdat glyfosaat wordt nageleverd uit het adsorptiecomplex, zeker als er kunstmest wordt gestrooid waarvan de fosfaten glyfosaat kunnen verdringen van het adsorptiecomplex.

Ad c) Zonder aromatische aminozuren weinig sulfaattransport, bv richting hersenen
Na het planten- en bodemverhaal zijn we er nog niet, want er zitten ook (steeds meer, zie grafiek) glyfosaatresiduen in ons voedsel. Ook de aerobe darmbacteriën van dier en mens worden door glyfosaatresiduen geschaad in hun metabolisme. Zo produceren ze bv. veel te weinig aromatische aminozuren zoals phenylalanine, tyrosine en tryptofaan. Dat zijn essentiële aminozuren die de mens niet zelf kan aanmaken. Tryptofaan is belangrijk is bij eetstoornissen (obesitas/anorexia), bij de vorming van serotonine (depressiviteit!) en melatonine (slaapritme). Aromatische aminozuren zijn ook uiterst belangrijk voor het sulfaattransport in het lichaam en daar is de zuurstofvoorziening dan weer van afhankelijk (een sulfaat-ion bestaat uit een zwavel-atoom met 4 zuurstof-atomen eraan vast).
Gebrek aan sulfaat in de hersenen speelt een belangrijke rol in het optreden van neuro-degeneratieve aandoeningen als autisme, ADHD, Parkinson en Alzheimer. Fenolen, een belangrijke grondstof voor tryptofaan, worden nu, bij gebrek aan aromatische aminozuren, het alternatief vehikel voor het uiterst belangrijke sulfaattransport naar de hersenen. Daar hangt echter wel een stevig prijskaartje aan, want vrije fenolen werken agressief in op de darmwand en veroorzaken chronische ontstekingen. Samen met het zg. Lekkende Darm Syndroom (zie e), leveren sulfaattekorten een rijke oogst aan moderne ziekten op. Die vinden bijna stuk voor stuk hun oorzaak in een onbalans tussen aerobe en anaerobe bacteriën in de darmen, maar hebben overal in het lichaam hun effecten.

Ad d) Glyfosaat hindert de ontgifting in lever en nieren en ontregelt de voortplanting
Ook de vorming van een groot aantal reinigende Cytochroom P450-enzymen (CYP-enzymen) wordt door glyfosaat onderdrukt. Het kwetsbare enzym eNOS is daar een belangrijke vertegenwoordiger van. Allerhande gifstoffen die normaliter door de lever zouden worden uitgeschakeld, blijven nu circuleren en hebben zo een veel grotere impact. En niet alleen dat, het zorgt daardoor ook voor overbelasting van de nieren, die uiteindelijk kunnen bezwijken. In Sri Lanka en Zuid-Amerika kunnen we dat op grote schaal zien bij landarbeiders in suikerrietvelden, die aan hoge doses glyfosaat worden blootgesteld onder extreme omstandigheden. Echter ook bij lagere concentraties doet glyfosaat zijn vernietigende werk al. Zelfs bij een fractie van een ppm (0,2 mg/kg) treden er al hormonale verstoringen in de voortplanting van schaaldieren op. Ook bij amfibieën waren jaren terug al reproductieve misvormingen vastgesteld, door Carrasco.

Ad e) Glyfosaat, het Trojaanse paard dat ons immuunsysteem langzaam verzwakt.
Qua structuur is glyfosaat een dubbelganger van glycine, het kleinste van de aminozuren die voorkomen in ons DNA en waaruit ook onze eiwitten worden opgebouwd. Door zijn gelijkenis met glycine stapelt glyfosaat zich niet alleen op in onze botten, maar ook overal in de rest van ons lichaam waar zich peptiden (brokstukken van eiwitten) bevinden die glycine-bouwstenen bevatten. Glyfosaat is dus een verstekeling die zich uitermate goed verstopt. Door glyfosaat veranderen glycine-houdende eiwitten ook van karakter en worden deze 'neppers' niet meer behoorlijk afgebroken. We blijven dus letterlijk zitten met de brokken. Nu zijn de poppen pas echt aan het dansen: al die brokstukken kunnen de darmwand passeren omdat daar gaten in vallen door de werking van het eiwit zonuline, dat als gevolg van glyfosaat in concentratie is verhoogd. Bij mensen heet dit het Lekkende Darm Syndroom en bij koeien levert het chronisch botulisme op, als de bacterie Clostridium botulinum zijn gifstof botuline in de buikholte gaat produceren. Het immuun-systeem blijft nu continu alarm slaan tegen alle vreemde stoffen die de buikholte en de bloedbaan bereiken, terwijl de situatie natuurlijk niet beter wordt van het ontbreken van allerlei reinigende CYP-enzymen. Ons lichaam maakt daardoor chronisch anti-stoffen aan tegen al die onverteerde, 'vreemde', accumulerende eiwitten die niet meer als lichaams-eigen herkend worden. Het lichaam keert zich dus tegen zichzelf en ontwikkelt een auto-immuunreactie die bv. begint met een lichte gluten-intolerantie en eindigt met een knetterende glutenallergie. Kortom, een geweldige verspilling van energie, en dat op continue basis. En het is maar één voorbeeld van alle moderne ziekten en allergieën die de afgelopen decennia de kop hebben opgestoken! Samen met de grote tekorten aan sporenelementen/aminozuren en de gestoorde sulfaatvoorziening kan de 'glycine-connection' verklaren waarom het toenemend glyfosaat-gebruik in de landbouw zo sterk correleert met de opkomst van ziekten als diabetes, obesitas, kanker, Alzheimer, Parkinson, ALS, Crohn, gluten-intolerantie, adrenaline-tekorten, open rug, abortus, onvruchtbaarheid, misvormingen, bloedarmoede en AUTISME. Zie rechts.


Winkelwagen
0 artikelen | € 0,00
»
Zoeken
»
Mijn account
»
Artikelen Samsel & Seneff :
I,II,III,IV,V

Glyfosaat is ook aangetoond in vaccins. Die worden vaak gestabiliseerd met gelatine uit de botten van dieren. Als die dieren GMO-voer (genetisch gemodificeerd voer) kregen tijdens hun leven, is er in hun botten glyfosaat geäccumuleerd en vinden we dat terug in de gelatine. Glyfosaathoudend GMO-voer veroorzaakt vrijwel steeds chronische klachten bij landbouwhuisdieren, met dien verstande dat het vee-verhaal 100x erger is dan bij de mens, omdat vee via het GM-voer veel meer glyfosaat binnenkrijgt dan mensen.

Stephanie Seneff over AUTISME:Download de presentatie die Stephanie Seneff 25 mei 2016 in het filmpje gaf en open die in een 2e venster om mee te lezen met het YouTube-filmpje.

Osborne interviewt Seneff

Stephanie Seneff over eNOS ZUURSTOF EN SULFATEN:
Dr. Gerald Pollack over EZ- water, de batterij van de cel


Waarom reguliere tarwe tegenwoordig vaak giftig is

Monsanto's wil is wet

Glyfosaat een multi- inzetbaar duivelswapen

Glyfosaat en de autisme-explosie in de VS: Pete Good

Themadag Glyfosaat 5 juni 2015,
Filter Welkom Vereniging Lidmaatschap Bestuur Wie Wat Waar Agenda en Nieuws Archief 2017 Archief 2016 Archief 2015 Archief 2014 Archief 2013 Archief 2012 Onderwerpen Gezonde bodems Bemesting? Bodemleven Glyfosaat Vitaal water Vitale gewassen, voeding en gezondheid Kringlopen in land-en tuinbouw Boer-Burger en Ecoregio's Dierenwelzijn Nieuwe wetenschap en spiritualiteit Koolstofproblematiek Energievoorziening Biodiversiteit Gentechgewassen HR-gewassen Bt-gewassen Activiteiten Themadagen Eerdere themadagen Workshops en Symposia VoedselAnders-conferentie 2014 Symposium met Cordaid "Welke kennis delen wij?" 28 mei 2013 Lezingen Don Huber oktober 2011 Conferentie Acres USA december 2010 Ledenvergaderingen Nieuwsbulletin Publicaties NVLV Heel de Wereld Levenskracht uit de oceaan Bodemgezondheid QA Jaarboek 2012 Projecten Deelnetwerken Quadrupool Academie Regionaal Landelijk, Thematisch Uitdagingen Sponsoring