Home | Contact | Mijn account | RSS | English

Gezondheid

Over het thema Gezondheid wordt soms verschillend gedacht, afhankelijk van wie je erover spreekt. Dat kan variëren van lotsbestemming tot object van manipulatie met pillen. Waar men het in bredere kring wel over eens is, is dat de Westerse omstandigheden en leefgewoonten heel wat sneller veranderen dan ons DNA kan bijbenen. De vraag rijst hoe we tegen zo'n achtergrond onze gezondheid kunnen bewaren en verbeteren. Het Netwerk Vitale Landbouw en Voeding benadrukt dat onze gezondheid niet alleen van onze leefomgeving en onze leefstijl afhankelijk is, maar ook van ons bodembeheer, als sleutelfactor in de voedselkwaliteit. Hoe groter de verscheidenheid aan gewassen en bodemorganismen op een lokatie, hoe beter hun onderlinge samenwerking verloopt en hoe beter de bodemorganismen (in ruil voor suikers uit de plant) in staat zijn uit hun netwerk de juiste organische voedingsstoffen aan te leveren. Die bevatten veel micronutriënten met spoorelementen welke de basis vormen voor de aanmaak van alle secundaire plantenstoffen die de plant nodig heeft voor het onderhoud van zijn gezondheid en weerbaarheid. En hoe vitaler de gewassen, hoe gezonder de mensen (en dieren) zijn die het voedsel eten dat daarvan wordt gemaakt. De integrale geneeskunde plaatst al deze zaken in hun juiste verband.

Integrale of integratieve geneeskunde
Door onze leefomgeving, onze leefstijl en ons voedingspatroon nadrukkelijk samen te beschouwen in een uitgebreide anamnese (beoordeling van onze ziektegeschiedenis), probeert de integrale geneeskunde eerst zicht te krijgen op de achterliggende oorzaken van een ziektebeeld. Dit levert een completer beeld op dan mogelijk is in de 10 minuten waarover de reguliere Westerse arts veelal beschikt voor het stellen van een diagnose: op basis van de symptomen die de patient opnoemt wordt in het gesprek zo snel mogelijk vastgesteld welk orgaan de hoofdschuldige van de klachten zou kunnen zijn (meestal vanuit een farmaceutische invalshoek). Daar rolt dan een pil uit die de desbetreffende symptomen het best de kop in kan drukken. As het een beetje tegen zit komen er ook nog wat andere medicijnen op tafel die de bijwerkingen van de 1e pil moeten opvangen. In een volgend stadium wordt er dan vaak chirurgisch ingegrepen of wordt er bestraald, maar zeker is dat je daarvoor naar het ziekenhuis moet en dat is big business!

De integrale geneeskunde bewandelt echter een andere weg, door samen met de patiënt een oorzaakgerichte aanpak te volgen waarbij de patiënt zelf actief meedenkt. Daar hoort ook een duidelijke boodschap voor de patiënt bij: als hij uit zijn patiëntenrol wil stappen en zelf het totaalbeeld van zijn gezondheid gaat bewaken, is hij niet langer patiënt meer te noemen en wordt hij leider in plaats van lijder! Hij kan dan veel sneller en beter sturen op de individuele factoren die zijn gezondheid kunnen verbeteren. Met andere woorden: hij/zij kan zelf veel meer doen dan vaak wordt gedacht om zijn/haar gezondheid terug te pakken en te bewaken! Door de ogen open te houden en de goede kant op te (blijven) kijken kan men op tijd voorsorteren voor de juiste afslag. In het verkeer vindt men zoiets heel normaal, maar voor de eigen gezondheid geldt dat net zozeer! Daarvoor moeten we een paar dingen weten, om te beginnen dat onze gezondheid staat of valt met de conditie van ons immuunsysteem, dat voor 90% in de darmen zetelt.

Homeostase = evenwicht tussen sympathisch en parasympathisch zenuwstelsel
Binnen ons immuunsysteem moet balans heersen (homeostase) om een evenwichtig pakket hormonen te kunnen mobiliseren ter bewaking van onze gezondheid. Dat is de taak van hypothalamus en hypofyse, die samen de controlekamer van het immuunsysteem vormen. Voordat de 1e Industriële Revolutie begon had de mens voornamelijk te maken met een fysieke dreiging of een bacteriële/virale besmetting, die dan een ONBALANS in het lichaam veroorzaakten. Om zo'n uitdaging te overwinnen schakelde het immuunsysteem tijdelijk de hormonen van het sympathisch zenuwstelsel in, dat de controle dan even overnam van het parasympathisch zenuwstelsel. Door dit mechanisme kon voorrang gegeven worden aan een tijdelijk reactie- of reparatieproces. De fysieke bedreiging werd bestreden met een snelle vecht/vluchtreactie, waarbij hormonen zoals adrenaline en cortisol het bloed vnl. naar de extremiteiten sturen i.p.v. naar interne organen zoals de maag. De besmetting van een wond, een verstuiking of een hersenschudding, werd bestreden met een duidelijke ontsteking en een temperatuurverhoging. Die hielp het immuunsysteem de menselijke afweercellen te activeren, de infectie te bestrijden met antilichamen en de ontsteking te boven te komen.

Gezond zijn = immuunsysteem actief en homeostase keert terug na een uitdaging.
Gezondheid heeft dus alles te maken met het evenwicht tussen hormonen van het sympathisch en het parasympathisch zenuwstelsel. Die hormonen worden aangestuurd door de hypofyse die in de controlekamer van het immuunsysteem het zenuwstelsel koppelt aan het hormoonstelsel. Afhankelijk van de veerkracht van het immuunsysteem kunnen er na een uitdaging twee dingen gebeuren (dat laatste geldt dus ook bij de vecht/vluchtreactie): de patiënt gaat er onderdoor of de patiënt komt er bovenop. In het laatste geval wordt de balans tussen hormonen (de homeostase) in het lichaam hersteld en de rust keert weer. Daarbij worden de hormonen van het parasympathisch zenuwstelsel weer ingeschakeld, die lichaamsprocessen besturen zoals regeneratie en groei en waarbij ook voortplanting mogelijk wordt gemaakt.
Detox
Bij chronisch zieken blijft het sympathisch zenuwstelsel permanent ingeschakeld, omdat een toenemend aantal omgevingsfactoren ons blootstelt aan stoffen die ook in ons bloed terecht komen en daar als permanente bedreiging worden ervaren door het immuunsysteem. Die blootstelling begint met het lek raken van de darmen (zie verderop), wordt gevolgd door een verhoging van de ontstekingsgevoeligheid overal in het lichaam en is, wanneer we naar de betrokken stoffen kijken, terug te voeren op:
  • de toenemende milieuverontreiniging die industriële processen over de volle breedte met zich meebrengen (met chemie, straling, EMF en geluid),
  • de industrialisering van de hele voedselproductieketen, te beginnen met de landbouw, waar een gebrek aan aandacht voor het functioneren van het bodemleven in relatie tot het klei/humuscomplex serieuze gevolgen heeft voor de hele voedselketen en dus ook voor de volksgezondheid. Het instorten van het klei/humuscomplex levert ernstige tekorten op in de aanvoer van micronutriënten naar de plant. Dat uit zich in een verminderde vitaliteit en voedingswaarde (minder secundaire plantenstoffen) van de geproduceerde voedselgewassen. Dit alles vloeit voort uit:
    1. onwetendheid over de voedende rol die het bodemleven speelt bij het onderhoud van het klei/humuscomplex, en
    2. onwetendheid over impact van bestrijdingsmiddelen en (niet te vergeten) de invloed van landbouwmechanisatie op functioneren van het bodemleven
  • een verder verlies van secundaire plantenstoffen tijdens fabrieksmatige bewerkingen van ons voedsel, zonder acht te slaan op het voortschrijdend verlies aan voedingswaarde dat het gevolg daarvan is, en
  • de toevoeging van een keur aan additieven aan ons voedsel, welke niets meer te maken hebben met voedingswaarde, maar alles met houdbaarheid, transportgemak, geur en kleur.
Daardoor is een nieuwe categorie van niet-overdraagbare, CHRONISCHE ziekten ontstaan, heel ironisch ook wel 'beschavingsziekten' genoemd. Het sympatisch zenuwstelsel geeft daarin de controle NIET MEER uit handen, omdat het immuunsysteem voortdurend indringers tegenkomt die eerst onschadelijk gemaakt (lijken te) moeten worden. Dat heeft veel te maken met darmperforaties (zie de stippellijnen in de tekening, met dank aan o.a. landbouwbestrijdings-middelen). Daardoor komen stoffen in het bloed en de hersenen terecht die er niet thuishoren en oneigenlijke reacties van het immuunsysteem veroorzaken, zoals voedselallergieën. Het kan zelfs uitlopen op vernietiging van interne organen zoals de pancreas, en uiteindelijk op de totale uitputting van het immuunsysteem.

Als het parasympathisch zenuwstelsel niet meer mee kan doen, heeft dat gevolgen. Het immuunsysteem raakt permanent uit balans, de homeostase keert dus niet meer terug en het lichaam kan niet meer terugkomen in de rusttoestand. Dit heeft ook gevolgen voor het endocriene systeem, dat allerlei hormonen produceert. Die productie gaat op den duur haperingen vertonen, te beginnen met het basis-hormoon pregnanalon, waarvan veel belangrijke (geslachts)-hormonen zijn afgeleid. Ook de voortplanting gaat dus haperen! Het immuunsysteem gaat nu permanent overuren maken en het lichaam put zijn vitale organen langzaam uit, waarbij met name lever, hart, nieren en alvleesklier het moeten ontgelden.

Omgevingsfactoren, maar ook stress belasten in hoge mate ons immuunsysteem
Tegen deze permanente overbelasting blijkt het menselijk organisme slecht opgewassen te zijn, al komt dat vaak na 3 generaties pas goed aan het licht, omdat de gevolgen zich langzaam opstapelen en niet 1, 2, 3 zichtbaar worden. Het (ongeboren) kind krijgt van de moeder een (virtueel) rugzakje mee, waarin nog wel eens erfstukken zitten zoals lood, kwik, cadmium en tegenwoordig ook glyfosaat. Die komen vrij uit de botstructuur van de moeder gedurende haar zwangerschap, als zij blootgesteld is (geweest) aan dergelijke belastende stoffen. Verder geeft zij haar kind genen door die zijn ingeschakeld door gifstoffen in haar omgeving, terwijl dat voorheen niet het geval was. In het leven dat volgt, voegt het kind daar nog eens zijn eigen milieubelasting aan toe, evenals de stress van toenemende prestatiedruk. Bijgevolg raakt de productie van het hormoon cortisol langdurig verhoogd en stijgt dus ook de vraag naar cholesterol, het basis-ingrediënt waaruit cortisol wordt gemaakt. Nu beginnen de moeilijkheden pas goed.

Lees meer over gezondheid, stress en het Westerse eetpatroon: fast food
Winkelwagen
0 artikelen | € 0,00
»
Zoeken
»
Mijn account
»
Ontgiften is een kunst

Laat voedsel uw medicijn en medicijn uw voedsel zijn: Een uitspraak van Hippocrates Hippocrates
Na 24 eeuwen is Hippocrates' uitspraak nog even actueel als altijd, omdat de schappen in onze reguliere supermarkten vol liggen met mooi verpakte, maar kale calorieën. We hebben het hier over de geraffineerde koolhydraten en een overmaat aan eiwitten en vetten, waarvan vooral de transvetten nog eens extra schadelijk zijn omdat ze niet goed verteren. Ze zetten onze glucose-huishouding op slot door de cellen ongevoelig te maken voor insuline, wat weer leidt tot glucosepieken in het bloed, uitputting van de pancreas, ontstekingen in de bloedvaten en tot slot allerlei chronische aandoeningen!

'Elke ziekte vindt zijn oorsprong in de darmen' is nog zo'n uitspraak van Hippocrates die er niet om liegt.

PECH VOOR DE PANCREAS: diabetes begint altijd met structureel te veel calorieën op het bord. Dat gebeurt heel makkelijk in een Westerse omgeving, vooral met fast food in de buurt.

Het zijn vooral de VETTEN EN EIWITTEN die dan als eerste door het lichaam uit de roulatie worden genomen, omdat vooral vetten de meeste calorieën bevatten en dus het meeste bijdragen aan reductie van OVERTOLLIGE CALORIEËN

ECHTER: als de (adipose) vetcellen vol raken is er een probleem. Dan wordt overtollig vet opgeslagen in de reguliere cellen van lever en spieren en gaan er een paar dingen fout lopen.

De adipose vetcellen barsten uit elkaar en de gewone cellen worden overvoerd met vetten. Dat maakt ze insuline-resistent, waardoor ze geen glucose meer kunnen opnemen uit het bloed, -> de glucose-waarde in het bloed stijgt!

INSULINE-RECEPTOREN regelen die OPNAME VAN GLUCOSE door de celwand, maar door de opgeslagen vetten in de cel reageren de receptoren niet meer op insuline. Dat is PECH VOOR DE PANCREAS, want die gaat meer insuline produceren, zonder effect op de glucose!

Diabetes type 2 is dus slechts een SYMPTOOM van toenemende insuline-resistentie van de cellen en dat kan verholpen worden door de overtollige vetten te verbranden en hun aandeel in de caloriebehoefte verder te beperken, tot 15% max.

Lichaamsbeweging activeert naast vetverbranding ook de vorming van BDNF (Brain Derived Neurotrophic Factor), dat 3 dingen doet: nieuwe hersencellen aanmaken die door het stresshormoon cortisol werden vernietigd, de verbindingen verbeteren tussen hersencellen (geheugenherstel!) en de hersenen regenereren door neurotransmitters zoals dopamine, serotonine en anandomide aan te maken. Dat is beter dan anti-depressiva slikken voor BDNF, met alle bijwerkingen in de bijsluiter!

De gevaren van:
lood + kwik + arseen + cadmium + glyfosaat

Een recent CDC-onderzoek toonde aan dat 95% van alle babyvoeding in de VS minimaal 1 van bovenstaande zware metalen bevat. Dit terwijl de Amerikaanse Centers for Disease Control and Prevention verklaren dat geen enkel niveau van verontreiniging voor kinderen veilig genoeg is; zelfs minieme hoeveelheden van deze metalen kunnen al hun weerslag hebben op het IQ, de resultaten op school, de concentratie en de aandachtsboog. Zie ook aapsonline.orgBiotoxines en ontstekingen
Filter Welkom Vereniging Missie en doelstellingen Lidmaatschap Bestuur Privacyverklaring Wie Wat Waar Agenda en Nieuws Archief 2019 Archief 2018 Archief 2017 Archief 2016 Archief 2015 Archief 2014 Archief 2013 Archief 2012 Onderwerpen Gezonde bodems Bemesting? Bodemleven Glyfosaat Vitaal water Vitale gewassen, voeding en gezondheid Kringlopen in land-en tuinbouw Boer-Burger en Ecoregio's Dierenwelzijn Nieuwe wetenschap en spiritualiteit Koolstofproblematiek Energievoorziening Biodiversiteit Gentechgewassen HR-gewassen Bt-gewassen Activiteiten Themadagen Eerdere themadagen Workshops en Symposia VoedselAnders-conferentie 2014 Symposium met Cordaid "Welke kennis delen wij?" 28 mei 2013 Lezingen Don Huber oktober 2011 Conferentie Acres USA december 2010 Ledenvergaderingen Nieuwsbulletin Publicaties NVLV Heel de Wereld Levenskracht uit de oceaan Bodemgezondheid QA Jaarboek 2012 Projecten Gezondheid Fast food Detox Uitdagingen Sponsoring